Η Σαντορίνη σαν νησί δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι ένα από τα πιο φωτογραφημένα τουριστικά μέρη του πλανήτη . Τυχαίο; Δεν νομίζω. Φτάνει κανείς να σταθεί ένα απόγευμα και να δει με άπειρο κόσμο στο πλάι του το ηλιοβασίλεμα στην Οία ή το Ιμεροβίγλι , την Καλδέρα και τους μπλε τρούλους που κοσμούν τις περισσότερες καρτποστάλ του νησιού. Το θέαμα είναι μοναδικό και ξεδιπλώνεται σε όλο το μεγαλείο του , καθώς το φως του ήλιου συμπρωταγωνιστεί με το τοπίο από άκρη σε άκρη. Πέρα όμως του μαγευτικού αυτού σημείου, το νησί σαν ηφαιστειακός τόπος έχει να σου παρουσιάσει μοναδικές στο είδος του Παραλίες . Ακτές με εντυπωσιακά κόκκινα βράχια και κόκκινη άμμο (Κόκκινη παραλία) , με μαύρο ηφαιστειακό βότσαλο και άμμο (Μαύρη παραλία) ή ακτή που θυμίζει σεληνιακό τοπίο χάρη στα λευκά, σμιλεμένα από τον άνεμο βράχια της. (Βλυχάδα). Βεβαίως εκτός του φυσικού τοπίου , τα χωριά που θα συναντήσει κανείς , όπως τα Φηρά, η Οία, το Ιμεροβίγλι καθώς και ο Πύργος , είναι από τα πιο αντιπροσωπευτικά μέρη για να γευτεί κανείς την αρχιτεκτονική των Κυκλάδων.
Στο νησί αυτό φωτογραφικά δεν έχεις να πεις και πολλά νέα πράγματα . Τα πάντα έχουν φωτογραφηθεί σε μορφή εντυπωσιακού καρτ ποστάλ από χιλιάδες κόσμο και φωτογράφους . Από την άλλη όμως έχεις την δυνατότητα σε ένα τέτοιο μέρος να αποτυπώσεις την δική σου αίσθηση του χώρου και του χρόνου, κάτι που είναι πολύ απελευθερωτικό για τα προσωπικά σου βιώματα, χωρίς να ψάχνεις καθόλου επιτιδευμένες ωραιοποιήσεις.
Για τον λόγο αυτό μαζί μου σε αυτές τις ”Φωτογραφικές σημειώσεις” είχα μονάχα την Ricoh gr iii με τον σταθερό 28άρη φακό και όρεξη για περιπλάνηση χωρίς κανένα ιδιαίτερο σκοπό. Επίσης όλες οι φωτογραφίες είναι σε black and white , το οποίο αγαπώ ιδιαίτερα για την αφαιρετική του ισχύ και ταίριαξε απόλυτα με αυτό που μου έβγαλε ο τόπος αυτός με την πρώτη ματιά.
